Les 4: A nightmare come true…

Het ergste wat je kan gebeuren als je een lessenserie geeft met filmmateriaal, is dat het filmmateriaal kwijt raakt. En dat is nou precies wat ons gebeurde.

Maandagmiddag, de dag voor de laatste les van onze lessenserie plaats zou vinden en we met de hele klas alle prachtige films zouden bekijken, bleek Kirstens laptop niet meer op te laden. Gevolg: hij ging niet meer aan, doordat hij geen stroom meer had. Alle technici in onze vriendenkring gebeld, maar helaas. Vervolgens maar naar de winkel gegaan waar hij gekocht was. Die onderzochten de laptop even en kwamen tot de treurige conclusie dat het toch echt aan de laptop lag en niet aan de oplader. Dus hij moest worden opgestuurd…

Niet veel later hingen we met elkaar aan de telefoon: wat moeten we nu? Er zat niet veel anders op dan de les uit te stellen en ondertussen de filmpjes proberen terug te halen. Dit hebben we vervolgens ook met Marion, de lerares van 7b en tevens Kirstens mentor, overlegd. Ook zij vond het jammer maar snapte dat er niks anders op zat.

Ja, en dan moet je het de kinderen vertellen… Dinsdagochtend kwamen de leerlingen meteen stuiterend op mij, Kirsten, af toen ik de klas in kwam, want ze hadden zo’n zin in het kijken van de films. Toen iedereen in de klas was heb ik ze toen verteld wat er was gebeurd en dat we, met een beetje hulp, de filmpjes alsnog donderdag konden gaan kijken. Wat we daarvoor nodig hadden waren de SD-kaartjes van de leerlingen die met hun eigen camera hadden gefilmd. Dit waren 2 van de vier groepjes. Eén ander groepje had ook met een eigen camera gefilmd maar, geluk bij een ongeluk, dit filmbestand konden we niet van de camera op mijn laptop zetten, dus dat had de vader van het meisje van wie de camera was thuis gedaan. Zij had de film al mee op een dvd. Het laatste groepje had gefilmd met mijn camera, waar het filmpje nog op stond. We misten dus de helft van de filmpjes. Toen heb ik met de kinderen afgesproken dat zij die SD-kaartjes mee zouden nemen en dat we dan donderdagmiddag alsnog de les zouden doen. Toen wisten we nog niet dat we het ergste nog niet gehad hadden…

Donderdagmiddag waren we er helemaal klaar voor. De SD-kaartjes waren meegenomen, de popcorn stond klaar en de leerlingen zaten al op het puntje van hun stoel. Wij legden even uit hoe het film kijken in zijn werk zou gaan: “Je kijkt allemaal naar de film en beoordeelt die dan op hoe goed hij spannend is gemaakt met de manier die is onderzocht. Dan geef je met je groepje een cijfer hiervoor.” Hierbij benadrukten we wel dat het een cijfer was voor de manier van spanning creëren en niet voor hoe leuk of goed de film verder is. Al kijkende kwamen we erachter dat dat héél moeilijk voor ze was. Maar dat was niet het grootste probleem. Dat was namelijk het feit dat de filmpjes het vertikten om goed af te spelen. In plaats van gewoon soepeltjes af te spelen, kwam elk filmpje in haperingen op het scherm. Niet echt wat wij ons hadden voorgesteld… We hebben alles geprobeerd: andere software, andere laptop (waarvoor het hele digibord omgelegd moest worden, wat betekende dat we helemaal onder het bureau moesten gaan liggen), de film eerst laten laden voor het afspelen, maar niets werkte. Doordat de filmpjes zo slecht afspeelden werden de kinderen erg ongeduldig en onrustig. Dit hebben we wel geprobeerd te sussen, maar elke keer als de film weer vastliep, klonk er een gemeenschappelijke zucht en werd er weer veel gekletst, waardoor ze het volgende stukje misten en de irritatie bij iedereen groeide. Daarnaast bleek er op één van de SD-kaartjes geen film te staan, waardoor we er dus ook nog eens één misten. Uiteindelijk duurde het kijken van de andere drie films ook zó lang dat we er niet eens de tijd voor hadden gehad.

Het laatste deel van de les moesten we ook een beetje improviseren. Het was de bedoeling geweest dat de groepjes aan de hand van hun cijfers een antwoord op hun onderzoeksvraag zouden geven, maar één groepje had geen cijfers gekregen en de andere cijfers waren door de haperende filmpjes niet erg betrouwbaar. Uiteindelijk hebben de leerlingen met hun groepje toch allemaal een soort van antwoord op hun onderzoeksvraag kunnen geven en hebben we de lessenserie af kunnen sluiten met de klas. Helaas ging het niet zoals we hadden gehoopt, maar we hebben de leerlingen beloofd dat we ooit de films nog een keer terug gaan kijken als Kirstens laptop terugkomt met alle data er nog op. Maar dat blijft afwachten…

IMAG0951

Vorige bericht
Volgende bericht
Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: